De metamorfose
Toen ik begon met duiken en een uitrusting moest samenstellen van mijn kleine salaris, zocht ik naar tweedehands materialen die goed en goedkoop waren, en kocht ik spullen die in de aanbieding waren op de duikbeurs. Alles basis-basis zonder toeters en bellen. Langzamerhand moest ik er toch spul bijkopen, zoals een computer, en waren andere dingen toch op de een of andere manier handiger of beter dan wat ik al had. Ik heb 'het proces' hieronder beschreven.
Mijn eerste uitrusting
Mijn console kreeg ik van Cor, want die had er inmiddels toch één gekocht waar wel een computer inpaste. Ik kocht een Tusa-trimvest zonder haken en ogen en met slechts één zak, waar Cor later twee ringen aan maakte om mijn lamp en octopus aan op te hangen. Scubapro-automaten (1e trap MK10 met twee R190 2e trappen), omdat daar heel veel mee gedoken werd, dus dat zal wel goed zijn, en een UK400 duiklamp vanwege de goede prijs-kwaliteitverhouding. Mijn hoofdautomaat kreeg later nog een 'knietje', omdat de slang zo lang was dat hij de 2e trap schuin uit mijn mond drukte. De computer die ik later vond iemand kon overkopen was een Uwatec Aladin Pro. Het Tusa-vest is na verloop van tijd vervangen door eentje van Seacsub, want die had twee zakken en meer ophangmogelijkheden.
Droog!
Na drie natte seizoenen had ik het geld en de behoefte om een droogpak te kopen, zodat ik met Cor mee het jaar door kon duiken. Het werd er één van compressed neopreen, omdat de trilaminaatpakken die ik kende er als een vuilniszak uitzagen, en omdat compressed neopreen niet zoveel lood nodig heeft om het drijfvermogen te compenseren als gewoon neopreen. De schoenen waren gelukkig niet te groot voor mijn eigen vinnen. Het backup-lampje (UK50) had inmiddels meer dan eens zijn dienst bewezen, omdat de accu van de 400 maar een brandduur van 5 kwartier heeft. De automaten waren vervangen door Poseidon-automaten (oude van Cor). Na een discussie op internet over of je octopus nu van links of rechts moest komen (is hij voor je buddy of een backup voor jezelf?), had ik besloten dat dat niet uit moest hoeven maken, en dat een automaat die je op 2 manieren in je mond kon steken een probleem uit de duikwereld hielp.
DIR-inspired.
De discussies over de octopus, het onding dat maar al te vaak verwaarloosd wordt en het daarom niet doet wanneer dat juist nodig is, bleven me bezighouden. Ik had inmiddels al eens een octopus 'niet zien werken', en eens een duik gemaakt met iemand die een octopus had die je eerst 'aan' moest zetten ('ik draai hem altijd dicht, want hij lekt' ...). Ik had ook eens iets gelezen over een configuratie met een lange slang waaruit je zelf ademt en een backup-automaat die onder je kin hangt, zodat je de lange slang kunt afgeven en zelf je backup pakken wanneer je buddy een luchtprobleem heeft. Op zoek naar een manier om risico's zo veel mogelijk uit te sluiten, kwam ik in aanraking met de DIR- ofwel Doing It Right filosofie. De naam is geadopteerd door een groep mensen die gaan voor onder meer 'efficiëntie door eenvoud, minder is beter (veiliger)', dingen die mij persoonlijk aanspreken.Ik kocht een lange slang voor mijn hoofdautomaat, een wing zonder franje (Halcyon Pioneer 36), met de bijbehorende rvs backplate (heerlijk, een paar kilo lood van mijn heupen af!) en harnas-uit-één-stuk. Mijn manometer ging met behulp van een klip aan de D-ring op mijn zij. Alles zat als een blok op mijn rug en ik had geen losslingerende uitrustingstukken meer die in de weg zaten of ergens achter bleven hangen. Vrijheid blijheid.
Verbeteringen
Als je eenmaal zover bent, zijn er natuurlijk altijd nog dingen te verbeteren. De slangen staken bijvoorbeeld nog op een rare manier uit mijn eerste trap, zodat ze in een bocht kwamen te zitten. Ik ken de kwetsbaarheid ervan, mijn hogedrukslang is eens geklapt onder water (zo'n knal kost je bijna je trommelvliezen, gelukkig zaten we maar op 3 meter...). Dat is opgelost door een dubbele kraan (ook nog eens veiliger), waardoor het spul beter gerangschikt kon worden. Verder heb ik de console vervangen door een losse manometer en een polskompas, aangezien mijn console door zijn omvang nog altijd in de weg zat en ik het kompas in deze configuratie niet meer goed kon gebruiken.
Het vervolg
Sinds deze foto's is er alweer een aantal jaren verstreken. In die tijd heb ik steeds weer aanpassingen gedaan en vervangend materiaal gekocht, zoals andere automaten, een lamp met een langere brandduur en meer licht, en als laatste toch een goedpassend trilaminaat droogpak (lichtgewicht en veel bewegingsvrijheid). Alles DIR. Niet omdat ik het allemaal 'moest' hebben, maar elke keer als ik aan iets nieuws toe was, liet ik mijn keuze bepalen door de argumenten die er zijn voor DIR-compliant materiaal. En ik moet zeggen: het valt niet tegen ;) De detailbeschrijving laat ik achterwege, die kun je verder vinden op sites als Frogkick.nl. Maar ter illustratie dan nog even de volgende afbeeldingen uit 2006, waarop je me op de Fogo Isle ziet wachten tot ik de noordzee in mag springen, en eenmaal in de zee ziet genieten van het Poppetjeswrak.
