Als je het even niet meer ziet zitten...
Als het te koud is geworden om te duiken - voor de gemiddelde natpakdrager althans - maar je bent toch een soort van verslaafd aan dat onderwatergebeuren, dan kun je een paar dingen doen. Je boekt een vakantie naar de tropen. Of je gaat toch duiken, maar giet aan de waterkant eerst je pak vol met warm water. Je duikt een paar maanden niet en snuffelt alleen zo nu en dan aan het neopreen om het nog een beetje uit te houden. Of je gaat een paar keer naar Sealife in Scheveningen.Aangezien mijn budget beperkt is en ik ook niet zo houd van al teveel gedoe, heb ik gekozen voor een combinatie van de laatste twee varianten. Het liefst zou ik MET neopreen IN de aquaria van Sealife stappen, maar dan wordt het entreekaartje zo duur. Dus dan maar gewoon op de burgermansmanier in mijn dagelijkse kloffie een kaartje kopen en via de daarvoor aangewezen wandelpaden het zeeleven bekijken.
Ik vind het prachtig. Aan mij heb je de hele dag geen kind meer als ik daar ben. Ik kan me voor zo'n aquarium installeren, op de grond als het even kan, en daar een kwartier blijven zitten. Als mijn buddy Cor niet regelmatig zou zeggen: 'Kom op Jes, er is nog meer te zien!' zou ik waarschijnlijk nog niet eens voorbij de kassa komen. Direct achter de ingang staat er al een plafondhoge glazen zuil bomvol haringen. Zwemmend, in echt zeewater dat via pijpleidingen onder de boulevard door uit de Noordzee wordt gehaald. Dan, als je bij de kassa de entree hebt betaald en je je een dure kleurenfolder hebt laten aansmeren, kom je via een mooi ingerichte bak met noordzeekrabben en platvis bij de snotolf.
Sinds Cor er ooit eens één uitgebreid heeft kunnen fotograferen bij de Zeelandbrug, weet ik ook wat een snotolf is. De vis ziet er prehistorisch uit, met meer kop dan lijf, dikke lippen en grote, bolle ogen. Lelijk, maar aandoenlijk. Hij leeft normaal gesproken in koud getijdewater en je kan hem in Nederland alleen vroeg in het voorjaar tegenkomen. De meeste tijd heeft hij zich dan met een grote zuignap op zijn buik aan een steen vastgezet om niet weggeblazen te worden door de stroming. Dit exemplaar zwom een beetje zenuwachtig rond in zijn glazen bak. Ik had het gevoel dat hij zich ongelukkig voelde, omdat het water maar niet wilde stromen en hij in zijn reislust beperkt werd. Hoe leuk het ook was om hem eens van dichtbij te bestuderen (er zijn weingig mensen die weten dat we zulke prachtexemplaren in onze eigen Oosterschelde hebben rondzwemmen), toch had deze snotolf hier niet moeten zijn. Gelukkig gaf de rest van de Sealife-bevolking een betere indruk.
In de volgende ruimte kom je bij het 'haaienbassin'. Daarin zitten niet alleen haaien (kleintjes hoor, van een centimeter of dertig), maar ook stekelroggen, rode poon, wolkrabben en spinkrabben. Voorheen kon je de roggen en haaien ook aaien, ze kwamen er zelfs om vragen. Maar blijkbaar is daarbij ooit eens een mens onthand of een vis ontvreemd of zoiets, want inmiddels zijn de wanden van het bassin verhoogd.
We hadden het genoegen mee te maken hoe een van de medewerkers met een grijptang een dood stuk vis toereikte aan een spinkrab. Het dier pakte zijn maaltje met de twee voorste scharen aan en begon er vervolgens met een ander paar handjes hapklare brokken af te scheuren en in zijn bek te stoppen. Je moet toch wat, als je geen mes en vork hebt.
Maar er was ook een haai die dat lekkere hapje wel lustte. De krab was nog maar net aan zijn vis begonnen toen de haai hem een kopstoot gaf. Hij liet zich zijn eten echter niet afnemen en vormde met zijn poten een traliewerk, waarbinnen hij met zijn bestekhandjes toch snel-snel de vis naar binnen kon werken. Als de haai ook poten had gehad, was het een lastiger geval geweest. Maar alle pogingen om met zijn haaienneus een gat te vinden tussen de krabbenpoten, mislukten jammerlijk. Even leek het er nog op dat de krab door al dat duwen om zou vallen, maar met een zijwaartse sprong herstelde hij snel zijn evenwicht.
Andere leuke aquaria zijn de 'getijdewaterbak', waarin een bewegend paneel golven veroorzaakt, en een bassin met grote makrelen en steenbolken die in en om een heus scheepswrak zwemmen. Het mooie van Sealife is bovendien dat ze niet zomaar een paar bakken vis hebben neergezet, maar ook nog iets aan de entourage hebben gedaan. Prachtige muurschilderingen en een heel toepasselijk onderwatervideomuziekje. Ik kan me alleen niet herinneren dat ik ooit meeuwen heb gehoord onder water. Maar goed, voor niet-duikers moet er ook nog wat herkenbaars zijn.
Je haalt ze er trouwens zo uit, die niet-duikers. Ik zat op mijn gemak naar de vissen te kijken en een beetje weg te dromen, begon al een droge mond te krijgen van de perslucht en wilde juist checken hoeveel bar ik nog had, toen ik ineens achter me hoorde: 'Je moet die rode poon eens proberen, niet duur en nog lekkerder dan makreel!' Hoezo lekker? Niet duur? O ja, ik was even vergeten dat andere mensen anders naar vis kijken.
Door het tropische gedeelte gaan we altijd snel heen. Dat kennen we al van alle plaatjesboeken en andere dierentuinen. De tunnel door een hele grote glazen bak loopt, is wel weer leuk, want dan heb je weer het idee dat je zelf onder water zit. En het geeft ook altijd weer een kick als blijkt dat je je huiswerk goed hebt gedaan. 'Kijk Pietje,' zei een wijsneus tegen zijn zoon, 'dat is nou een murene.' Nee meneer. Dat is nou een doodgewone zeepaling.
winter 1998
